Plaspauze

Ik prijs mijzelf gelukkig dat ik een baan heb waar ik van mijn baas op elk moment van de dag, wanneer dat nodig is, naar de wc mag gaan.

Wie had gedacht dat ik het recht op een plaspauze nog eens zou aanprijzen als een waardevolle arbeidsvoorwaarde? Ik niet.

Omdat ik nooit verwacht had dat de plaspauze ooit een arbeidsvoorwaarde zou worden. Dat is inmiddels wel het geval. Zie de kraanmachinist. Die moet daarboven maar plassen in een fles. Want helemaal naar beneden klimmen kost tijd, en tijd is geld, zo redeneren steeds meer werkgevers. Of neem de buschauffeurs. Die hebben recent zelfs nog gestaakt voor normale plaspauzes. Ook daar hanteren de werkgevers het uitgangspunt dat toiletbezoek tijd kost, en tijd is geld.

Bij de callcenters speelt dit onderwerp eveneens. Al verdoezelen de werkgevers hun krenterige opstelling door met dure woorden te spreken over “biobreaks”. Tegenwoordig hebben callcentermedewerkers recht op acht, soms tien minuten toiletbezoek (biobreak dus). Per dag! Gaan ze één minuut meer, dan krijgen ze een kwartier niet uitbetaald. En blijven ze per keer langer dan vier minuten weg, dan worden ze daar op aangesproken.

Belachelijk. En dat in een sector waar de werknemers toch al belabberd betaald krijgen. De callcenters hebben misschien zelfs wel de slechtste cao van het land. Dus als we de stelling al zouden gebruiken, dan geldt hier wat mij betreft: tijd is in dit geval maar een heel klein beetje geld. Maar veel belangrijker vind ik dit: laten we alsjeblieft snel stoppen met de minachting van personeel en de té ver doorgeschoten controle op de werkvloer.


Elly Heemskerk,

bestuurder FNV ICT

Friendly visitor while diving