Mensonterende toestanden in callcenters

In het begin vond ze werken in een callcenter nog wel leuk. Maar dat beeld kantelde. ‘Er gebeuren veel dingen die niet door de beugel kunnen.’

Slechts een paar minuten plaspauze per werkdag; vrijwel iedereen kent inmiddels dit voorbeeld als een van de uitwassen die plaatsvinden in de callcenters. Maar Ria (haar achternaam wil ze liever niet in dit magazine hebben) kent na meer dan tien jaar ervaring bij verschillende callcenters aanzienlijk meer voorbeelden. ‘In 2006 zag ik een advertentie in de krant waarin callcenter-medewerkers werden gezocht. Ik heb gesolliciteerd en ben aan de slag gegaan. In het begin vond ik het nog wel leuk werk, maar toen had ik het allemaal nog niet zo door. Je merkt het ook bijna niet. Maar langzaam maar zeker drong tot me door dat de werkgever zo zijn eigen regeltjes begon te stellen. En dat werden er steeds meer. Allemaal dingen die eigenlijk niet door de beugel konden. Ik heb geprobeerd dat bespreekbaar te maken, maar dat lukte niet.’

Verziekte sfeer

Heeft ze ook voorbeelden? Zeker, zegt ze. Door haar ervaring bij verschillende werkgevers kan een redelijk representatief beeld schetsen van wat er allemaal zoal in de branche gebeurt. ‘Bijvoorbeeld dat opeens je uurloon wordt verlaagd. Of dat je je ziek meldt, en kort daarna te horen krijgt dat je die ziektedag moet inhalen. Daar had ik nog nooit van gehoord. En vergeet ook niet de alom bekende werkdruk, de verschrikkelijke arbeidsomstandigheden en de verziekte werksfeer met bijna sadistische supervisors. Het is voor een normaal mens eigenlijk niet te doen. Het is mensonterend.’

Bijna misdadig

Ria kon er niet meer tegen en verliet de callcenter-branche. Maar er moest toch brood op de plank komen, dus ze keerde terug. Maar niet voor lang. In december is ze ontslagen,

omdat ze “te weinig uren” zou hebben gemaakt. ‘Ik snap er niks van. Dat is me nog nooit overkomen. Bovendien had ik juist graag meer uren gewerkt.’

Ze noemt het gedrag van de werkgevers in de branche bijna misdadig. ‘Veel medewerkers zijn ook daadwerkelijk bang voor ze.’

Ria is vakbondslid en steunt de strijd van de FNV. ‘Ik hoop dat de bond de misstanden met succes bestrijdt’, zegt ze. Zelf durft ze ook wel op te staan tegen oneerlijke praktijken, zo geeft ze aan, maar niet meer binnen een van de callcenters. Ze heeft de branche namelijk verlaten. ‘Daar wil ik niet meer werken.’