Toch nog maar ’n keer?

In de reisbranche hebben we afspraken gemaakt over een nieuwe cao. Om precies te zijn: een tijdelijke (tussen-)cao, omdat we druk doende zijn de oude cao te moderniseren. Looptijd: 10 maanden. Loonsverhoging: 2 procent.

We hebben het eindbod van de werkgevers neutraal aan onze leden voorgelegd en aangegeven dat we het gebodene wel wat “mager” vonden. Toch heeft de achterban ermee ingestemd. En ik begrijp dat. Ze kiezen eieren voor hun geld. Nu hebben ze tenminste iéts.

Marlies Possel

Toch is dit niet de weg waarop we door moeten gaan. Ook niet bij andere bedrijven in de Zakelijke Dienstverlening. Oké, de branche heeft magere tijden achter de rug. Maar inmiddels gaat het een stuk beter en veel bedrijven maken hoge winsten. Dus mogen de medewerkers nu dan eindelijk ook weer eens meeprofiteren? Temeer omdat de kosten van het dagelijks leven fors hoger zijn geworden.

Persoonlijk vind ik het te gek dat we dit in Nederland laten gebeuren. Persoonlijk kan ik hier helaas ook helemaal niets aan veranderen. Ik weet dat heel veel mensen er net zo over denken en dat ze net als ik weten wat dan wél de oplossing is: de handen ineen slaan en je laten horen.

Misschien is het een beetje flauw om telkens maar weer die trom van “samen sterk” te beroeren, maar het is toch echt zo. We zien het gebeuren, we willen allemaal dat er een oplossing komt, maar doen per saldo helemaal niets. Omdat er geen samenhang meer is.

Daarom, zij het met enige schroom, nu dan toch nog maar een keer. Omdat het nodig is: mensen sla de handen ineen, word lid van bond, en sta op! Dan gebeurt er tenminste iéts. We hoeven niet direct op stakingen aan te sturen, maar laten we ons in ieder geval laten horen.

Marlies Possel,

bestuurder Zakelijke Dienstverlening